Fenerbahçeli olmayı seçtiğim bir an hatırlamıyorum. Kadıköy çocuğuysan, hele bir de Moda taraflarında büyüdüysen, tezahürat daha ne olduğunu bilmeden kulağına çalınıyor; renkler eve dönerken gözüne takılıyor; maç günü semtin ritmi değişiyor ve sen de o ritmin içinde büyüyorsun. Fenerbahçe dışarıdan seçilen bir şey olmadı benim için; atmosfer gibi içime işledi. Semtin ruhuyla, şehrin ritmiyle, hafızayla beraber geldi. Futbol işin sonradan eklenen kısmı.

Ama aidiyet sadece doğmakla tamamlanmıyor. İnsan büyüdükçe neden bağlı olduğunu da düşünmeye başlıyor. Benim için Fenerbahçe'nin en güçlü tarafı, sadece kazandığında konuşulan bir kulüp olmaması. Büyük kulüp olmak başka, büyük karakter üretmek başka. Fenerbahçe bazen tam da bu yüzden önemli geliyor bana. Çünkü başarı kadar direnç de var bu hikayede. Bazen sevinçle, bazen haksızlığa karşı duruşla, bazen de büyük bir camianın hafızasıyla kendini anlatıyor. Taraftarlık burada sadece skor takibi olmaktan çıkıyor.

Bir kulübe gerçekten bağlanmak, onun yalnızca kupalarını değil, hikayesini de taşımaktır. Renkler tek başına yetmez; o renklerin yıllar içinde neyi temsil ettiğini bilmek gerekir. Fenerbahçe'de benim sevdiğim taraflardan biri, bu aidiyetin şehirle kurduğu ilişki. Deniz kokusu, vapur, stadın çevresi, maç günü yürüyüşü, insanın çocukluğundan kalan sesler… Bunların hepsi birleşince kulüp, yalnızca tribünlük bir şey olmaktan çıkıyor; hayata sinen bir duyguya dönüşüyor.

Genel Kurul Üyesi olmak da benim için tam burada anlam kazandı. Bu sadece resmi bir unvan gibi gelmedi bana. Daha çok, çocukluktan beri içimde duran bir aidiyetin kurumsal bir karşılığı gibi hissettirdi. Bazen insan bazı bağlarını sonradan değil, yıllar sonra daha bilinçli biçimde sahipleniyor. Benim Fenerbahçeliliğim de biraz böyle. Özetle söyleyeyim: Ben sadece bir takımı tutmuyorum. Bir semtin hafızasına, bir çocukluk duygusuna ve kendi hayatımdaki en sahici aidiyetlerden birine sahip çıkıyorum.