Sinema dediğin şey benim için hiçbir zaman yalnızca film izlemek olmadı. Daha çocukken sokakta set görünce büyülenmemin sebebi buydu zaten. Çünkü sinema, hayattan başka bir şey kurmuyor; hayatın içindeki görünmeyeni görünür hale getiriyor. Sokakta herkes aynı kaldırımdan yürür ama herkes aynı filmi çekmez. Aynı masada dört kişi oturur, ama her yönetmen o masadaki sessizliği başka duyar. Sinema tam da bu yüzden teknik olduğu kadar bakış işidir. Kamera çoğu zaman gözü değil, ruhu kaydeder.
İnsan bazen sinemayı sadece hikaye anlatmak zannediyor. Oysa sinema hikayeden daha fazlasıdır; ritimdir, boşluktur, bakıştır, sabırdır, atmosferdir. Bir karakterin hiçbir şey söylemeden pencereye bakması bazen on sayfa diyalogdan daha güçlü olabilir. Çünkü hayat da böyledir. En büyük kırılmalar çoğu zaman bağırarak değil, sessizce olur. İyi sinema bunu bilir. Seyircinin zihnine bilgi doldurmak yerine, onun içinde bir duygu alanı açar. O alan açılınca seyirci kendi hayatıyla filmi tamamlamaya başlar.
Bir de işin görünmeyen emeği var. İnsan perdeye iki saat bakıp çıkıyor ama o iki saatin arkasında aylarca hazırlık, kriz, planlama, bekleme, vazgeçmeme var. Set dediğiniz yer romantik olduğu kadar acımasızdır da. Saatler uzar, hava değişir, plan bozulur, bütçe daralır, insan yorulur. Ama bütün bu kaosun içinde bir an gelir ve bir sahne gerçekten olur. O an, bütün yorgunluğun karşılığını verir. Ben sinemayı biraz da bu yüzden seviyorum: teoride güzel olduğu kadar pratikte de karakter isteyen bir alan.
Sinema dediğin nedir diye sorarsanız, ben tek cümlede şöyle söylerim: Sinema kişinin dünyayı okuyuşudur. Kiminin dünyası serttir, kimininki şiirseldir, kimininki karanlık, kimininki komik. Ama sahici olan her film, sahibinin iç dünyasından iz taşır. Bu yüzden sinema sadece sektör değildir, sadece eğlence de değildir. Bazen hafızadır, bazen yüzleşmedir, bazen tesellidir. Ve iyi yapıldığında insanı yalnız bırakmaz. Film biter, ışıklar açılır ama içinizde bir şey yürümeye devam eder. Bence gerçek sinema tam orada başlar.