Uçurumun Kenarından Bakıyorum Bazen Hayata

Dibini göremediğim kuyulardan su çekmeyi hayal ediyorum; sonra rüzgârın yönünden korkuyorum.

Uçurumun kenarından bakıyorum bazen hayata. Dibini göremediğim kuyulardan su çekmeyi hayal ediyorum. Bir basamakla aya çıkıyor, aylarca inemiyorum. Bir kum tanesi gibi, gideceğim yöne esecek bir rüzgâr bekliyorum çölde; kendimi bırakıp yol alayım diye. Ya yarı yolda rüzgârın yönü değişirse diye korkuyorum sonra.

Duruyorum. Anlamaya çalışıyorum insanı. Emek dediklerine zulüm diyorlar bir gün sonra bazen. Anlayamıyorum. “Hayat bu kadar zor olmamalı.” derken birine, hayatı zorlaştıran şeyin onu kolay görmek, küçümsemek olduğunu fark ediyorum. O an çıkamıyorum bu paradokstan.

Sonra “Neden çıkayım ki?” diyorum. Belki de bu paradokstur hayatın anlamı. Yani kimi zaman önemsemek, büyütmek, düşünmek, emek vermek; kimi zaman da öylesine gelişine çakmak gibidir bir topa, hayat dediğin.

“Suya yazı yazmaya çalışıyorsun.” diyene, sudaki yazıyı göstermeye çabalamak bazen de yaptığım. Yazdığım suyun bu dünyadaki su olmadığını, bu suyun zaten üstüne yazı yazılsın diye var olduğunu anlatmak yerine, sudaki yazıyı görmesine çabalıyorum yani.

Ancak şayet başarırsan, bu suya yazılan yazının kirlenemeyeceği hakikati bir romantik hayalden öteye geçemiyor maalesef. Anlatamıyorum. Ne dilim yetiyor ne aklım. Bazen de geçmişin izin vermiyor anlaşılmana.

O vakit bir dize geliyor aklıma Tanpınar’dan. Her ne olursa olsun mazim, bugünkü vaziyetimden bana bütün bir mesele gibi geliyor. Ne ondan kurtulabiliyorum ne de tamamıyla onun emrinde olabiliyorum.

Geçmişe takılıp kaldığım için mi? Hayır. Geçmişe takılıp kalındığı için.

“Ne alaka şimdi?” der gibisin. Alakası şu: Kapatmadığın her dosya, dönüp dolaşıp başka isimlerle, başka olaylarla, başka şekillerde yine önüne çıkıyor. Ve sen önündekiler yüzünden önündekilerin arkasındakileri göremiyorsun maalesef.

Görünenin ötesine bakamadığın sürece kılavuzun gönlün değil, gözlerin oluyor. Gözün gördüğüyle amel edenler geleceğin karanlığını aydınlatamıyor. Çünkü ancak kılavuzu gönlü olanın varacağı yer gönlündeki hayallerdir.

Göz ise seni, Einstein amcanın dediği gibi, sadece A noktasından B noktasına götürür. Hayal gücü ise her yere.

Sağlıcakla.