Karar vermek çoğu zaman sadece bilgi meselesi değildir. Elinde yeterince bilgi olduğu halde yanlış karar verebilirsin. Çünkü mesele bilginin çokluğu değil, o bilgiyi nasıl düşündüğündür. Zihinsel modeller burada işe yarar. İnsana düşünürken tutunacak sağlam araçlar verir.
Birinci model tersinden düşünmektir. 'Nasıl başarılı olurum?' diye sormak kadar 'Nasıl kesin başarısız olurum?' diye sormak da değerlidir. Eğer bir sınavda başarısız olmanın yolu son güne bırakmak, tekrar yapmamak ve yanlışları analiz etmemekse, yapılacaklar da netleşir.
İkinci model ikinci derece sonuçları düşünmektir. Bir kararın ilk sonucu iyi görünebilir ama sonra ne olacak? Bugün rahatlatan bir seçim, bir ay sonra seni zor durumda bırakabilir. Akıllı karar sadece bugünü değil, kararın yarın doğuracağı sonuçları da hesaba katar.
Üçüncü model fırsat maliyetidir. Bir şeye evet dediğinde başka bir şeye hayır dersin. Bu yüzden zamanını, enerjini ve dikkatini nereye verdiğini bilmek gerekir. İnsan her şeyi aynı anda seçemez. Seçim yapmak biraz da vazgeçmeyi bilmektir.
Dördüncü model kanıt aramaktır. Bir şeyi çok istiyorsan, zihnin ona uygun delilleri toplamaya başlar. Burada kendine şu soruyu sormalısın: Ben bunu gerçekten böyle olduğu için mi düşünüyorum, yoksa böyle olmasını istediğim için mi?
Beşinci model küçük deneme yapmaktır. Bazı kararları masa başında sonsuza kadar düşünmek yerine küçük ölçekte test etmek gerekir. Bir alanı merak ediyorsan önce küçük proje yap, biriyle konuş, kısa süre dene. Deneme, zihindeki sisin büyük kısmını dağıtır.
Daha iyi karar vermek, hayatı tamamen kontrol etmek demek değildir. Ama düşünme biçimini temizlersen, hataların bir kısmını daha yola çıkmadan görürsün. Bu da insanın hem özgüvenini hem yön duygusunu güçlendirir.