Psikolojiye ilgim, insan davranışlarının tesadüfi olmadığını fark ettiğim yerde başladı. İnsanlar çoğu zaman kendilerini mantıkla anlatsalar da hayatlarını yalnızca mantıkla yaşamıyorlar. Tepkilerimiz, seçimlerimiz, kaçışlarımız, bağlandığımız insanlar, kurduğumuz cümleler… Bunların hepsinin arkasında geçmiş deneyimler, öğrenilmiş kalıplar, korunma biçimleri ve bazen de hiç fark edilmemiş yaralar var. Psikoloji bu yüzden bana her zaman çok kıymetli geldi. Çünkü yüzeyin altını gösteriyor.
Tabii psikolojiyi moda bir kelimeye dönüştürmek de çok kolay. Son yıllarda herkes birbirine bir etiket yapıştırmaya başladı. 'Toksik', 'travmatik', 'narsist', 'bağlanma sorunu var'… Bunların bir kısmı gerçek olabilir ama her zor ilişkiyi bir tanıya çevirmek çok sağlıklı değil. Bence psikolojinin asıl faydası teşhis cümlesi kurmak değil; farkındalık üretmek. Ben neden böyle tepki veriyorum? Neden aynı tip insanlara çekiliyorum? Neden bazı durumlarda gereğinden fazla öfkeleniyorum ya da geri çekiliyorum? Doğru sorular bazen tanıdan daha dönüştürücüdür.
Bir insanın psikolojik derinliğiyle temas etmek için onun yalnızca ne yaşadığını değil, o yaşadığını nasıl yorumladığını da anlamak gerekir. Aynı olay iki kişide bambaşka iz bırakabilir. Kimisi sertleşir, kimisi kırılganlaşır, kimisi mizaha sarılır, kimisi tamamen susar. Burada belirleyici olan sadece olayın kendisi değil, insanın iç örgütlenmesidir. O yüzden psikoloji bana göre insanı kalıba sokan değil, onun kendine özgü mimarisini okuyan bir alandır.
Benim için psikoloji ayrıca hayata daha merhametli bakmanın da yollarından biri. Çünkü insan davranışını anlamaya başladıkça, hüküm vermek yerine soru sormaya yöneliyorsunuz. Elbette sınırlar gerekiyor, elbette herkes affedilmek zorunda değil. Ama yine de anlama çabası, insanı kaba yargılardan koruyor. Psikolojiyi tam da bu yüzden seviyorum: İnsana mazeret üretmek için değil, daha doğru bir bakış geliştirmek için imkan veriyor. Ve doğru bakış, bazen hayatın yarısını değiştiriyor.